ΤΖΑΝΗ
 Μία ἀπαίσια θείτσα καλουμένη Μαρία Τζανῆ προκαλεῖ τὸν κάθε φιλέλληνα νὰ μισήσει τὸν Ἑλληνισμό. Διατέμνει γὰρ τὴν ἱστορία τοῦ Ἑλληνισμοῦ σὲ δύο περιόδους: σὲ μία ἀνεγνωρισμένη παγκοσμίως καὶ ἐπιβλητικὴ καὶ μία μεμπτή, γι’ αὐτήν ἀνάξια λόγου περίοδο. Δηλαδὴ τὴν ἐποχὴ τοῦ Περικλέους, τὴ μία περίοδο ποὺ ἡ ἐν λόγῳ καθηγήτρια (ἀλλοίμονο) κατέχει ἕδρα Πανεπιστημιακὴ σκοταδιστικῶς· τὴν ἄλλη, τὴ δισχιλιόχρονη, καλουμένη Βυζαντινὴ, ὅπου κατεκτήθησαν οἱ ἀκρότατες κορυφὲς τοῦ Πνεύματος καὶ λαοὶ, ὣς τότε βάρβαροι - λατῖνοι, Σλάβοι, τουρανοί, Εὐρωπαῖοι - ἐνεκεντρίσθησαν.

 Νὰ θεωροῦμε εὐτύχημα ποὺ αὐτὴ δὲν ἐγκωμιάζει τὴν Ἑλληνορθοδοξία, διότι μὲ τὴν ἀδαημοσύνη της θὰ γινόταν ἄτιος ἀρνητικῶν συμπερασμάτων. Λοιπὸν τὴν προτρέπουμε νὰ συνεχίζει νὰ κατηγορεῖ τὴν ὑψήγορον καὶ οὐρανοδρόμον Αὐτοκρατορία, ὥστε ὁ ἀντικειμενικὸς ἐρευνητὴς νὰ βλέπει τὸν οὐτιδανὸ κατήγορο καὶ νὰ στρέφεται πρὸς τὸ ἀδικημένο Βυζάντιο συμπαθῶς. Παρατηροῦμε ὅσοι μάχονται τὴ μεγαλουργία τοῦ Βυζαντίου εἶναι χαμηλῆς διανοητικῆς στάθμης, σκοτισμένοι, ἀνελλήνιστοι …

 
                        Διάπυρες ἀναστάσιμες εὐχὲς
                                          καὶ ἰαχὲς

                                            δ . μ .                                                                                 6 Μαρτίου 2026