Ἠ ἐλεημοσύνη, θεοτίμητος και θεομίμητος ἀρετή, ἀποτελεῖ στοιχεῖο ἀναγνωρίσεως χριστιανικότητος, ἀφοῦ προτείνεται ὠς Κυριακή ἐντολὴ (βλ. Ματ. Ε´42: ῾῾τῶ αἰτοῦντί σε δίδου᾽᾽ ῎Ματ. Ε´7: ῾῾Μακάριοι οἰ ἐλεήμονες᾽᾽/ Λουκ. ιβ᾽33 ῾῾Πωλήσατε τὰ ὐπάρχοντα ὐμῶν καί δότε ἐλεημοσύνην᾽᾽). Θεῖος ὀ λόγος καί γιά τόν πιστό θεοπειθής. Τό ἐρώτημα εἶναι: Ὀ ἐλεῶν θά πρέπει να ἐξετάζει τόν αἰτοῦντα ἤ νά δίνει σέ ὅλους ἀνεξέταστα; Ἕνα ἐδάφιο τοῦ Ἁγίου Ἀποστόλου Ἰούδα τοῦ Ἀδελφοθέου (Ἰούδ. 24) σπουδαιότατο είσάγει τή διάκριση: ῾῾καί οὕς μέν ἐλεεῖτε διακρινόμενοι᾽᾽. 

       Ὄντως ή διάκριση χρησιμοποιεῖται θεοπνεῦστως καί φυλάττει τόν Χριστιανό μή πέσει θῦμα ἀπάτης. Εἶναι ἀλήθεια διαπιστωμὲνη ὅτι κάποιοι ἐπαῖτες φέροται ἀναιδῶς καί εἶναι ἀπαιτητικοί σφόδρα, μἐ βλέμμα ἀρπακτικό μεταποιούμενο σέ παρακλητική αὐτοστιγμεί. Εἶναι καί ἐπιλεκτικοί: μόλις ἰδοῦν ράσο τρέχουν πρός τά κεῖ. Γενικῶς μέ φράσεις, ῾῾βοήθεια, νά πάρω λίγο ψωμάκι...᾽᾽, ῾῾Σᾶς παρακαλῶ, ἔχω παιδάκι στόν νοσοκομεῖο....᾽᾽, ῾῾ ἔλεος, Χριστιανοί, εἶμαι παράλυτος....᾽᾽, άποσποῦν την βοήθεια. Τινές τῶν ζητιάνων εἶναι φορτικοί, ἀπαιτοῦν θρασέως, εἶναι ἀναιδέστατοι, τούς ἐλεεῖς καί αὐτοί γίνονται πιό ἐπιθετικοί καί ἀπαιτητικοί. Εἶναι ἓτοιμοι νά σέ γδάρουν, νά σέ καταληστέψουν. Μόλις κοντοσταθεῖς νά τούς ἐλεήσεις, αὐτοί μέ λόγο κλαψιάρικο, ἐκνευριστικό ζητοῦν περισσότερα. ᾽Εδῶ ὄντως ἀπαιτεῖται διάκριση, σοφία. Ἄν ἐλεήσεις αὐτοίς ὐπέρμετρα, ίσως νά μή μπορεῖς νά ἐλεήσεις τόν συνενσταλμένο.

      Εἰκόνα ἀντίθετη: ἔνας πεινασμένος, ἀδέκαρος, ταπεινωμένος, ὄπως και μία χήρα μέ παιδιά, ζητοῦν, ἐλεημοσύνη μέ σχῆμα αἰσχυντηλό καί πονεμένο. Ἐδῶ ὀ ἐλεήμων ῾διακρινόμενος᾽ θά πρέπει νά εἶναι ὑπέρ τούτων. Νά ἐλεῆ λιγότερο τόν ἐπαγγελματία ζητιάνο καί περισσότερο τούς παραπάνω ἀναξιοπαθοῦντες. Ἐπαγγελματίας ζητιάνος! Παλαιά κυκλοφοροῦσε μία εἶδηση γιά κάποιον ζητιάνο τοῦ ὁποίου τό στρῶμα ἦταν ἀπό χαρτονομίσματα.

      Ἀσφαλῶς ἐπί δανεισμοῦ τηρεῖται ἄλλη στάση πλέον συμπαθὴς, ῎οπως ὁ Κύριος προτρέπει: ῾῾δανείζετε μηδέν ἀπελπίζοντες᾽᾽(Λουκ. ϛ᾽ 35). ῾Ομοίως καί ή ἐπίσκεψη πρός πάσχοντες: ῾῾'Επισκέπτεσθαι ὀρφανούς καί χήρας ἐν τῆ θλίψει αὐτῶν  ('Ιακ. α᾽ 27) βλ. καί Ματ. ΚΕ' 34᾽εξ.)

      Ἡ ἐντολὴ τοῦ Ἁγίου Ἰούδα φαίνεται νά τέμνεται ἀπό αὐτὴν τοῦ Κυρίου. Ὅμως ὄχι. Στήν ἐλεημοσύνη ὁ πιστός πρέπει νά διακρίνει σέ ποιόν θά δώσει καί πόσα. Στόν δανεισμό ὁ πιστός θά πρέπει νά συνεγείρεται, ἀκόμα καί νά συμπροσεύχεται μετά τοῦ διανεολήπτου, καί νά δανείζει χωρίς νά περιορίζεται.

       Τέλος. Τὸ ὅτι ἐπιβάλλεται διάκριση στήν ἐλεημοσύνη δέν σημαίνει ὅτι ἐπιβάλλεται καί στίς λοιπές πτυχές τῆς ἀγαθοεργίας. Ἡ 'εντολἠ τοῦ Κυρίου: ῾῾ Ὅστις σέ ἀγγαρεύσει μίλιον ἔν, ὕπαγε μετ᾽αὐτοῦ δύο᾽᾽(Ματ. Ε᾽41). Ἀρνεῖσαι, ἄν σέ ἀγγαρεύσει ἀποκλειστικῶς, αὐτός νά ἀπέχει καί σύ νἀ ἐκτελεῖς τήν ἀγγαρία.

        δ.μ.

      04/07/2026