"ΥΠΕΡΑΓΙΑ ΘΕΟΤΟΚΕ, ΣΩΣΟΝ ΗΜΑΣ"

 

Κατὰ τὰ τελευταία ἔτη, ἀκούγεται μὲν ἡ λειτουργικὴ φωνὴ τοῦ ἱερέως: "...τῆς Ὑπεραγίας Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου καὶ Ἀειπαρθένου Μαρίας...", πλὴν ὁ ἱεροψάλτης μένει ἄφωνος. Παρατηρεῖται, ἡ ἐπωδός: "Ὑπεραγία Θεοτόκε, σῶσον ἡμᾶς", νὰ ἀκούγεται σπάνια. Πῶς ἐξηγεῖται; Ἡ Παναγία, κρίνουν πολλοί, τιμᾶται ὑπερβαλλόντως στὴν ἐκκλησία καί, ἑπομένως, θὰ πρέπει νὰ περισταλεῖ ἡ τόση τιμή. Ὅμως δὲν ἔχουν δίκαιο.

Ὁ Χριστὸς ἵδρυσε τὴν ἐκκλησία Του ἱεραρχικῶς. Ἔθεσε "πρῶτον Ἀποστόλους..." (Α' Κορ. ιβ' 28). Οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι στὴν ἐκκλησία ἀδιαμφισβήτητα ὑπερέχουν. Ὑψώνονται ἀνεγνωρισμένοι ὡς Ἀπόστολοι Χριστοῦ, ἐκεῖνοι στοὺς ὁποίους κάθισε ἐπὶ τῶν κεφαλῶν τους ἡ πύρινη φλόγα τῆς Πεντηκοστῆς, στὸ Ὑπερῶο. Ἐκεῖ ἦταν καὶ "Μαρία μήτηρ τοῦ Ἰησοῦ", ἡ Ὁποία καὶ ἔλαβε τὴν Ἀποστολικὴ ἀναγνώριση (Πρ. α' 14). Ἐκτὸς ἀπὸ Μητέρα Θεοῦ, εἶναι καὶ Ἀπόστολος καὶ Ἱεράρχης ἡ Παναγία μας, "τὰ δευτερεῖα τῆς Τριάδος ἡ ἔχουσα...".

Στὴν ἐκκλησία μακαρίζονται ὅσοι ἔψαυσαν τὸν Κύριο ἡμῶν, ὅσοι συνομίλησαν μαζί Του, ὅσοι Τὸν ενατένισαν, ἀκόμα καὶ ὅσοι ἔλαβαν δωρεὰ τὴν τυχοῦσα. Οὕτω μακαρίζουμε τὴν χεῖρα τοῦ Τιμίου Προδρόμου, ὁ ὁποῖος "ἥψατο κορυφῆς Δεσποτικῆς". Μακαρίζουμε, ἀκόμα, καὶ ὅσους ἔγιναν θεωροὶ κάποιας θεοφανείας. Ἀναντίρρητα, ἡ Κυρία Θεοτόκος ποὺ ἔφερε στὰ σπλάχνα Της, καὶ ἐν συνεχείᾳ ἀνέθρεψε τὸν ἀληθινὸ Θεό, θὰ πρέπει περισσοτέρως νὰ τιμᾶται. Ἀσφαλῶς ὁ Χριστὸς εἶναι μεσίτης τοῦ ἀνθρωπίνου γένους πρὸς τὸν ἄναρχο Πατέρα Αὐτοῦ, ὅμως μεσίτρια πρὸς τὸν Χριστὸ εἶναι ἡ Παναγία. Ἔτσι τὴν ἀναγνωρίζει ἡ Ἐκκλησία. Ὁ Εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς, ἀναμφισβήτητα Ἕλλην ἀπὸ τὴν Ἀντιόχεια τῆς Συρίας, ἔγραψε τὸ ἱερὸ Εὐαγγέλιο ἐπὶ τῇ βάσει τῶν ἱστορικῶν διηγήσεων τῆς Παναγίας. Οἱ διάκονοι τοῦ ἐν Κανὰ γάμου σ' Αὐτὴν καταφεύγουν καὶ τὶς ὑποδείξεις Αὐτῆς ἀκολουθοῦν (Ἰω. β' 1ἑξ.). Τώρα, ἐὰν ὁ Χριστὸς μίλησε αὐστηρὰ πρὸς τὴν Μητέρα Του, εἶναι γιὰ νὰ χρησιμεύσει ὡς ἀρχέτυπο πρὸς τοὺς πιστούς, ὅτι ὑπὲρ Θεοῦ πρέπει νὰ μισοῦμε "καὶ τὴν μητέρα" ἀκόμα (Λουκ. ιδ' 26).

Ὁ ὅποιος ἀντιτιθέμενος ἂς ἀνατρέξει στὴν τυχοῦσα βασιλομήτορα, τὴν queen τῆς Ἀγγλίας, τὴ σουλτάνα τῆς τουρκίας. Εἴδατε ποτὲ κάποιαν ὑποτιμημένη βασιλομήτορα; Αὐτὴ σφραγίζει τὴ θέληση τοῦ υἱοῦ της βασιλέως, ἐνεργοῦσα αὐτοβούλως. Στὴν ἐκκλησία οἱ πιστοὶ εἶναι σὰν οἰκογένεια ,γι' αὐτὸ καὶ καλοῦνται "ἀδελφοί". Δὲν νοεῖται οἰκογένια χωρὶς μητέρα.

Ὁ Ἰησοῦς Χριστός, Θεὸς ὢν ἀληθινός, δὲν ἐπιζητεῖ ἀνθρώπινη δόξα, ἀφοῦ εἶπε ὅτι "Δόξαν παρὰ ἀνθρώπων οὐ λαμβάνω" (Ἰω. ε' 41). Ὁ Χριστὸς δοξάζεται παρὰ τοῦ Πατρὸς διὰ δόξης ἀφθάρτου αἰωνίου. Δοξάζεται ἀπὸ τὰ ἀγγελικὰ τάγματα, δοξάζεται καὶ ἀπὸ τὴν ἐπὶ γῆς στρατευομένη ἐκκλησία, διὰ ὕμνων τριαδολογικῶν, ἀγγελοποιήτων, ἀνθρωποποιήτων: "Ἡ κτίσις ἀνυμνεῖ Σε, Χριστέ, δοξάζουσα εἰς τοὺς αἰῶνας". Ξεχυλίσματα θείου ἔρωτος καὶ φιλομάρτυρος διαθέσεως τῶν Ἁγίων τῶν ἐν τῇ γῇ. Μία γεύση: "Ἐκεῖνον (Χριστόν) δεῖ αὐξάνειν, ἐμὲ δὲ ἐλαττοῦσθαι" (Ἰω. γ' 30, Ἰωάννης Πρόδρομος), "Ὁ ἐμὸς ἔρως ἐσταύρωται" (Ἅγ. Ἰγνάτιος), "Τὸν Ἐραστὴν ἐζήτουν τῆς ψυχῆς μου..." (Ἁγ. Συμεὼν ὁ Ν.Θ.), καὶ ἄλλα ἄπειρα.

Ἡ ἐπωδὸς "Ὑπεραγία Θεοτόκε, σῶσον ἡμᾶς" φαίνεται πὼς κουράζει ἢ καὶ σκανδαλίζει τοὺς ἀντιτιθεμένους. Δὲν ἄκουσαν κάποιον ποὺ ἔχει ἀνάγκη πῶς ἀπευθύνεται στὸν γιατρό, τὸν δικηγόρο, τὸν μάρτυρα, τὸν δανειστή: "Σῶσέ με...".

Ἀλλὰ φαίνεται πὼς ἡ πλάνη εἶναι μεταδοτική, ἀφοῦ καὶ ἡ παπικὴ συναγωγή, ὁ νέος πάπας Λέων ὁ ΙΔ' μάχεται τὴν Παναγία, διατάσσοντας "ἀλαθήτως" κανεὶς νὰ μὴ προσεύχεται στὴ "Mary". Τὸ ἀξιοπρόσεκτο εἶναι ὁτι οἱ παπικοὶ στὰ σχόλιά τους τὸν δικαιώνουν. Βέβαια, γι' αὐτοὺς ἡ "Mary" ἦταν ὑπεράνω τῆς Ἁγίας Τριάδος καὶ τώρα τὴν ὑποβιβάζουν στὴν ἀνυπαρξία, ὄχι σὲ ἕνα φυσικὸ πλαίσιο, ἀλλὰ σὲ μία ἐκμειωτική, πολεμικὴ δογματοληψία. Ἀγνοοῦν τὴν Ἀποστολικὴ ἀπόφανση, "Πολὺ ἰσχύει δέησις δικαίου ἐνεργουμένη" (Ἰακ. Ε' 16).

Βαβαὶ τῆς δυστυχίας! Καταργουμένης τῆς Παναγίας καταργεῖται καὶ ὁ ποιητικὸς οἶστρος πρὸς τὴν μεγαλωσύνη Της. Τί ὕμνοι, τί ἐγκώμια, τί ἔπαινοι, τί θαυμασμοί, τί ἐξάρσεις πρὸς τὸ πανίερο πρόσωπό Της. Μετρήθηκαν τὰ ἐπίθετά της καὶ βρέθηκαν 502! Καὶ πόσοι συμβολισμοί: "Ἐν τῇ Ἐρυθρᾷ Θαλάσσῃ τῆς ἀπειρογάμου Νύμφης...", "Χαῖρε κλῖμαξ ἐπουράνιε...", " ἄρουρα...", "δάμαλις...", "ἀμνάς...", "θρόνε...", "παλάτιον...", "οὐρανέ...". Καταλήγουμε μὲ τὴν ἀναφορὰ ἑνὸς συμβόλου θεοπνεύστου: τὸ "χρυσοῦν θυμιατήριον", ὅπου τὸ κοῖλον τοῦ θυμιατηρίου, ἔνθα τίθεται ὁ πύρινος ἄνθραξ, ὁ Χριστός, συμβολίζει τὴν κοιλία τῆς Παρθένου.

Ἂς γνωρίζει ὁ χριστιανὸς ὅτι ἡ προσευχή του, διὰ τῆς Θεοτόκου, θὰ ἀποκτήσει μεγάλη παρρησία καὶ θὰ κατατεθεῖ προνομιακῶς στὸν θρόνο τοῦ Θεοῦ. Ὁ ἀποκλεισμὸς τῆς Κυρίας Θεοτόκου ἀπὸ τὴ λατρεία εἰσάγει αἵρεση. Καὶ τί; Θεωρεῖτε τὴν ἐνεάκις ἀκουόμενη "Ἀλληλούια", μετὰ τὴν ἀνάγνωση τοῦ Ἀποστολικοῦ κεφαλαίου, ποὺ εἰσήχθη ἐσχάτως ὡς προτιμότερη; Γι' αὐτὸ δὲν διαμαρτύρεται κανείς.

 

δ.μ. 31 Ἰανουαρίου 2026

0 Σχόλια