19.         Αὐτὰ εἶναι ποὺ ἀφοροῦν τὸ φαντασιακὸ ταξίδι τοῦ καμηλάτη[1]. Τέτοιο θρήσκευμα διαβολικό, ποὺ φαντάζεται διαβόλια, ποὺ κοινωνεῖ μὲ διαβόλια, καὶ προστατεύεται ἀπὸ διαβόλια, δὲν εἶναι ἄξιο παρὰ νὰ ἀπορριφθεῖ στὸν βόθρο. Μαζί του νὰ ἀπορριφθοῦν καὶ οἱ ἀνόητοι μουσουλμάνοι ποὺ πιστεύουν αὐτὲς τὶς σάχλες, νὰ μὴ ὑπάρχει αὐτῶν οὔτε τὸ μνημόσυνο. Ὑπογραμμίσαμε τὶς φράσεις ποὺ ἐγκωμιάζουν τὸν ἀλλαχίτη ἀπατεῶνα, κι ἂς συμπεράνει ὁ καθείς. Ἴσως νὰ τεθεῖ διστακτικῶς τὸ ἐρώτημα: ὁ "ἁρπαγμὸς" τοῦ Μωάμεθ πραγματοποιήθηκε σωματικῶς, ἢ κατὰ φαντασία; Καὶ οἱ δύο περιπτώσεις εἶναι ἐξίσου πιθανές. Σίμων ὁ Σαμαρείτης, ὁ λεγόμενος "Μάγος" πετοῦσε στὸν ἀέρα καὶ τὸν κατήραξε κατα γῆς ὁ Ἀπόστολος Πέτρος. Ὁ φιλόσοφος Νίτσε, τὸν ὁποῖο μία ἰουδαία ἡ Λοὺ Σαλομέ προσηλύτισε στὸν πνευματισμό, ἔβλεπε ὁ δύστυχος ἀντικείμενα νὰ ὑψώνονται καὶ ἐξαιτίας αὐτοῦ παρεφρόνησε, κατὰ μαρτυρία τοῦ Λεὸν Σεστόβ. Ὅμως, κατὰ διαβεβαίωση τῆς ἀνήλικης συζύγου ῾Āshah, τὴν ὁποία ἐπέλεξε ὁ Μωάμεθ, νὰ κοιμηθεῖ μαζί της ἐκείνη τὴ νύχτα, ὁ νυσταλέος καὶ φιλήδονος μαγγανιστὴς δὲν ἔλειψε τὴ νύχτα ἐκείνη ἀπὸ τὸ κρεβάτι της ποσῶς[2]. Τὸ δὲ φαντασιακὸ ἄλογο ἀσφαλῶς καὶ εἶναι κατασκεύασμα φαντασίας, ἕνα φάντασμα. Ἐπειδὴ δὲ ἀποτυπώνεται στὴ φαντασία εἶναι ἀνυπόστατο, δηλαδὴ μὴ όν, ἄρα ἀνύπαρκτο. Ἡ φαντασία εἶναι χῶρος, ὅπου ὡσὰν σὲ ὀθόνη ὁ διάβολος ἐξεικονίζει ἀνυπόστατες θεωρίες, τοῦτέστιν ὄντα ἀφύσικα, διὰ συγκολλήσεως ἑτερόκλητα, ὅπως τὰ διαμορφώνει ἡ θρησκεύουσα φαντασία. Δῆτε μέρος ἀνθρώπου καὶ μέρος ἀλόγου νὰ συντίθενται σὲ κένταυρο· μέρος αἴγας καὶ λέοντος, σὲ χίμαιρα· μέρος τράγου καὶ ἐλάφου, σὲ τραγέλαφο, κ.ο.κ..

 

20.         Πρέπει νὰ τονισθεῖ, ὅλες οἱ θρησκεῖες πλάθουν καὶ ἐπιβάλλουν λατρευτικῶς φαντασιακὰ ὄντα, φαινόμενο ὀφειλόμενο σὲ δαιμονικὴ ἐπίδραση. Ὅλες οἱ θρησκεῖες, πλὴν τοῦ Χριστιανισμοῦ. Ὄντως ἡ πνευματικότης, ποὺ ὑφηγοῦνται οἱ ἡμέτεροι ἀρχέτυποι, διδάσκαλοι καὶ ταγοί, θέτει ἐκποδών τὴ συνέργια τῆς φαντασίας. Χρήζει περαιτέρω ἐξηγήσεως. Οἱ φαντασίες εἰκονίζονται μὲν ἀπὸ τὸν δαίμονα, καλούμενες περιεκτικῶς "μεθοδεῖαι τοῦ διαβόλου"[3], ὅμως δὲν γίνονται ἀποδεκτὲς ἀπὸ τὸν βλέποντα. Ἀλοίμονο στὸν θεωρὸ ἀκτίστων ἐνεργειῶν, ἢ καὶ τοῦ Ἴδιου τοῦ Θεοῦ, ἐὰν συγκατανεύσει στὴν ἀποδοχὴ τούτων τῶν φαντασιῶν. Προσάγεται ἐναργὲς παράδειγμα, ὁ κατὰ 3 αἰῶνες προγενέστερος τοῦ δαιμονομανοῦς Μωάμεθ, Ἀντώνιος ὁ Μέγας. Ὁ αἰγυπτιακῆς καταγωγῆς ὅσιος Πατὴρ ἀντιμετώπισε σειρὰ δαιμονικῶν πειρασμῶν, ἀπὸ τοὺς ὁποίους ὁρισμένοι "εἰς θηρίων καὶ ἑρπετῶν φαντασίαν", πιὸ συγκεκριμένα "φαντασία λεόντων, ἄρκτων, λεοπάρδων, ταύρων καὶ ὄφεων, ἀσπίδων καὶ σκορπίων καὶ λύκων" προσπαθοῦν νὰ τὸν τρομοκρατήσουν. Κάποτε τοῦ ἐμφανίζεται ἕνα μαυράκι: ὁ δαίμων "τῇ φαντασίᾳ μέλας αὐτῷ (Ἀντωνίῳ) φαίνεται", καὶ ἄλλοτε τοῦ ἐπιδεικνύεται πράγματι: "ὑπέβαλεν ἐν ταῖς ὁδοῖς ἀργυροῦ δίσκου μεγάλου φαντασίαν". Βεβαίως, θὰ τοῦ ἐπεδείκνυε καὶ κάτι ἁπτό, ὅπως ράβδους χρυσοῦ, σὲ ἔρημο δρόμο: "οὐκ ἔτι φαντασίαν, ἀληθινὸν δὲ χρυσὸν ἐρριμένον ἐν τοῖς ὁδοῖς ἑώρακεν ἀπερχόμενος"[4]. Οἱ πειρασμοὶ μὲ τὶς φαντασίες τοῦ Μεγάλου Ἀντωνίου ἀπησχόλησαν τὴν κοσμικὴ ζωγραφική. Οὕτω κλασικοὶ ζωγράφοι, ξεκινῶντας ἀσφαλῶς ἀπὸ χριστιανικὲς θεωρήσεις, ἀπέδωσαν μὲ ἐνάργεια καὶ πιστότητα τὸ φαντασιακὸ στὴν τέχνη, μέσω τῆς σουρρεαλιστικῆς ζωγραφικῆς. Ἀναφερόμαστε εἰδικὰ στὸ θέμα "Οἱ πειρασμοὶ τοῦ Μεγάλου Ἀντωνίου" ποὺ τὸ ἀπέδωσαν ἐπιτυχῶς οἱ ζωγράφοι Hier. Bosch, P. Bruegel, Mat. Grünewald, Salv. Dali, Bern. Parenfino. Δὲν χρειάζεται ἄλλη μαρτυρία, πάρεξ αὐτῆς τοῦ Κυρίου ἡμῶν καὶ Θεοῦ, ἱδρυτοῦ τῆς Πίστεώς μας. Ὁ δαίμονας ἐναλλάσσει φαντασιακὲς εἰκόνες πάντων τῶν βασιλειῶν, ὑποσχόμενος νὰ τὶς χαρίσει στὸν Ἰησοῦ Χριστό, ἐὰν Αὐτὸς τὸν προσκυνήσει(!). Ἡ Εὐαγγελικὴ διήγηση εἶναι γνωστή: "...παραλαμβάνει Αὐτὸν ὁ διάβολος εἰς ὄρος ὑψηλὸν λίαν, καὶ δείκνυσιν Αὐτῷ πάσας τὰς βασιλείας τοῦ κόσμου καὶ τὴν δόξαν αὐτῶν, καὶ λέγει Αὐτῷ· ταῦτα πάντα Σοι δώσω ἐὰν πεσὼν προσκυνήσεις μοι"[5]! Ὁ Κύριος ὅμως δὲν προσκύνησε τὸν διάβολο καὶ ἔσωσε τὸν ἄνθρωπο, ἁρπάζοντάς τον ἀπὸ τὴν ἐξουσία τοῦ σατανᾶ. Ἐνῶ ὁ Μωάμεθ προσκύνησε τὸν διάβολο, μὲ συνέπεια νὰ κολάζεται ὁ ἴδιος καὶ νὰ ὁδηγεῖ στὴν ἀπώλεια τοὺς ὀπαδούς του. Ὁ Μωχάμετ, ἐὰν ἦταν χριστιανός, δὲν θὰ ἔχαφτε τὸ ἄγκιστρο τῆς πλάνης ποὺ τοῦ πρόσφερε ὁ σατανᾶς, ἀλλὰ θὰ τὸ ἀπέρριπτε μετὰ βδελυγμίας, ἀσφαλισμένος ἀπὸ κάθε πτώση, μετερχόμενος τὴν αὐτομεμψία. Παρόμοια μὲ τοῦ Μωάμεθ δαιμονικὴ πλάνη ἀντιμετώπισε καὶ ὁ Ὅσιος Παχώμιος. Διασχίζοντας ὁ Πατήρ "τὴν ἔρημον Ἀμνών", ξάφνου θεωρεῖ, ἑκατέρωθεν τῆς ὁδοῦ ποὺ διέσχιζε, "λεγεῶνας δαιμόνων ἐκ δεξιῶν καὶ ἐξ εὐωνύμων", ποὺ τὸν ἐγκωμίαζαν, μὲ λόγους μὲν ἀντικειμενικῶς ἀληθινούς ("Ἴδε ὁ εὐλογημένος ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ"), ὅμως ἀπέβλεπαν στὴ χειραγώγησή του, νὰ τοῦ ἐνσπείρουν τὴν κενοδοξία: "Τοῦτο ἐποίουν κενοδοξίαν αὐτῷ βουλόμενοι ἐπισπεῖραι". Ὁ δὲ Ἅγιος τοὺς ἀνέτρεπε αὐτομεμφόμενος, ἔτσι "ὅσον ἐκεῖνοι ἔκραζον, τοσοῦτον οὗτος ἀναβοῶν πρὸς τὸν Θεὸν τὰς ἑαυτοῦ ἐξωμολογεῖτο ἁμαρτίας"[6].

 

21.         Οἱ ἅγιοί μας ποὺ συνεπλάκησαν μὲ τὰ δαιμόνια καὶ ἐξῆλθαν νικητές, δέχτηκαν πολλὲς ψευδεῖς διαβεβαιώσεις ἀπὸ τὸν πονηρό, ὅμως ἀπέριψαν τὶς πλάνες του καὶ ἔμειναν ἀπαθεῖς. Ἀντίθετα ὁ ἀπαίδευτος, λίχνος καὶ αἰσχροτερπὴς Μωάμεθ, ὑπάνθρωπος ὤν, τὶ θὰ εἶχε νὰ ἀντιτάξει στὸν πλάνο, ὥστε νὰ μὴ ἀπατηθεῖ; Τίποτα, οὔτε σοφία καὶ ἐμπειρία οὔτε ἀκεραιότητα καὶ αἰδώ. Γι' αὐτὸ καὶ ἔπεσε στὴ δοκάνη ὁ δαιμονολειχήνωρ Μωχάμετ. Ὁ ἀγροῖκος ἀγαρηνὸς εἶναι βέβαιο πὼς θὰ γνώριζε κάποια στοιχεῖα τῆς διάχυτης ἀνὰ τὴν Ἀραβικὴ γῆ Χριστιανικῆς διδασκαλίας, ἀφοῦ ἡ Πίστη μας ἐκεῖ εἶχε διαδοθεῖ ἀπὸ τὸν Α' αἰῶνα. Ἱδρύθηκαν, μάλιστα καὶ μητροπόλεις. Ὁ διάβολος, εἶναι γεγονός, γιὰ νὰ παρασύρει στὴν ἀπώλεια τινά, "μετασχηματίζεται εἰς ἄγγελον φωτός"[7]. Στὸν ἐσκοτισμένο Μωάμεθ αὐτὸς ἐμφανίστηκε ὡς "ἀρχάγγελος Γαβριήλ". Ἀλλά, τὶ λέω "ἄγγελος"; Τοῦτος ὁ ἴδιος ὁ ἀπατεὼν τολμᾶ καὶ δηλώνει ὅτι εἶναι ὁ "Χριστός". Ὅπως στὸν Ἅγιο Παχώμιο: "ὤφθη αὐτῷ δαίμων φαντάζων καὶ λέγων ἑαυτὸν εἶναι τὸν Χριστόν"[8]. Τί, ἀμφιβάλλει κάποιος ἂν ὁ Μωάμεθ ἦταν δαιμονισμένος; Μά, ἔφερε ὅλα τὰ συμπτώματα: ὑπεραισθησία, συσπάσεις, ρίγος, ὑπερθερμία, ἀναισθησία, παραλυσία, κακότητα, δυσωδία διαχεόμενη, ἀκουστικὲς ψευδαισθήσεις, μόνιμη ψυχονεύρωση, ὑστερία, ἑτεροϋποβολή, ἐπιληψία, φοβίες. Εἴδαμε πῶς ὁ βδελυγματίας τοῦτος καὶ σατανόθρησκος ἔπασχε κατὰ τὴ δαιμονοκαταληψία του, ὅταν, σὲ ὧρες ψύχους, ἀπέβαλλε τὰ ἐνδύματά του, μένοντας γυμνός, ἐνῶ σὲ ὧρες ὑψηλῆς θερμοκρασίας, ζητοῦσε ἀπὸ τοὺς ὀπαδούς του νὰ τὸν σκεπάζουν μὲ μάλλινα ἐνδύματα καὶ σκεπάσματα. Πλὴν ἡ πάθηση αὐτὴ τοῦ δαιμονισμένου Μωχάμεντ ἦταν γιὰ τὰ πονηρὰ πνεύματα αἴτιο περιπαιγμοῦ καὶ γελοιασμοῦ. Τοῦτο συνάγεται ἀπὸ τὴν εἰρωνία ποὺ ἐμπεριέχεται στὸν λόγο τῶν δαιμονίων πρὸς τὸν Ψευδοπροφήτη, ὡς κλητικὴ προσφώνηση. Μάλιστα, σὲ δύο sūras, "τὶς ἀρχαιότερες, ποὺ ἔχουν δοθεῖ ἐξ ἀποκαλύψεως"[9]. Ἐδῶ οἱ διαβόλοι πετοῦν στὸ τζάντζαλό τους: "Ἔ! Ἐσύ, ποὺ εἶσαι τυλιγμένος μὲ σκεπάσματα!"· "Ε! Ἐσύ, Ὁ περιτυλιγμένος" ("O thou folded in garments"· "O thou wrapped up")[10]. Ὅμως ὁ ἴδιος ὁ ἀλλὰχ καὶ τὰ jinn του, ποὺ γνώριζαν πόσο δαιμονισμένος καὶ ψυχοπαθὴς εἶναι ὀ δι' οὗ ὁ λόγος, τὸν περιέπαιζαν καὶ τὸν ἐχλεύαζαν, χωρὶς νὰ ἀνησυχοῦν γιὰ τὴν ἀνάνηψή του. Αὐτὸ ποὺ παρατηροῦμε σὲ κάθε δαιμονισμένο. Καὶ ὁ Ψευδοπροφήτης, ὢν δαιμονοπαρμένος, ἐπεδείκνυε ἐναργῶς τὰ συμπτώματα τοῦ δαιμονομανοῦς, ἑκὼν ἄκων. Ἐνῶ τὰ δαιμόνια διασκέδαζαν εἰς βάρος του.

 

22.         Μὲ τὴν παρουσία τοῦ φιλοδαίμονος καὶ φιλορρύπου Μουχάμαντ, οἱ χριστιανοὶ ποὺ γνώριζαν ἀσφαλῶς ποιὸς εἶναι ὁ ἀποστολέας του, στάθηκαν ἀπέναντί του κριτικῶς. Τοῦ πέταξαν ευθέως ὅτι εἶναι δαιμονισμένος. Πέρασαν χρόνια καὶ ἡ φήμη αὐτὴ τὸν συνόδευε καὶ μετὰ τὸν θάνατό του. Μέχρι ποὺ καὶ ὁ ἀλλὰχ ἀνησύχησε καὶ ἀνέλαβε νὰ ἀνατρέψει τούτη τὴ βεβαιότητα, ἰσχυριζόμενος δειλὰ ὅτι δὲν εἶναι ψυχοπαθής[11]. Παράλληλα ὑπῆρξαν καὶ τινες ἰσλαμολεῖκτες ποὺ ἐξέφραζαν εὐμενῆ ὑπὲρ τῶν μωχαμετήδων κρίση, ἐνῶ ἐξέχεαν δηλητήριο κατὰ τοῦ εὐρωπαϊκοῦ Χριστιανισμοῦ, ὅτι ἀντιμετώπιζε τὸ ἀθῶο καὶ ὑπέροχο ἰσλαμομίασμα μὲ προκατάληψη καὶ σύμπλεγμα κατωτερότητος. Ρέ, διαβόλια καθάρματα! Ὁ καμηλιέρης σᾶς ὑπηρετεῖ μὲ φανατισμὸ καὶ σεῖς τὸν κοροϊδεύετε; Ἀλλὰ δὲν εἶναι ἡ μόνη περίπτωση, ἀφοῦ καὶ ἀλλοῦ ἀναφέρουν νύξεις κατὰ Μωάμεθ, γιὰ τὴν ταπεινὴ καταγωγή του, ὥστε νὰ τὸν ἔχουν ὑποταγμένο!

 

23.         Νὰ ποῦμε τελευτῶντες, περὶ "Νυχτερινῆς Ὁδοιπορίας". Οἱ χάνοι μωχαμετάνοι, εἰδωλολάτρες ἐν παντί, μελετοῦν τὸ "Νυχτερινὸ ταξίδι" τοῦ Μωάμεθ καὶ καταπραΰνουν τὸ ντέρτι τους φανταζόμενοι ὅτι ταξιδεύουν κι αὐτοὶ μὲ τὸ φαντασιακὸ γυναικάλογο πλάι στὸ σαρακίνικο ἴνδαλμά τους, τὸν Μωχάμετ. Ὄντως ὀπιομανιακὴ κατάσταση ἀκραίας διαβολικῆς ἐξαρτήσεως. Ἴσως ἡ μαγικὴ ἐπίδραση τῆς "Ὁδοιπορίας" νὰ ξεθυμάνει στὶς ψυχὲς τῶν θρήσκων, ὅταν πληροφορηθοῦν ὅτι τὸ "Νυχτερινὸ Ταξίδι" τοῦ "Προφήτη" εἶναι δημιούργημα τοῦ ἰουδαϊκοῦ ἀποκρυφισμοῦ. Στὴν ταλμουδικὴ δαιμονολατρία βούλιαξε ὁ Μωάμεθ, γιὰ νὰ τοῦ χαρισθῆ τὸ φαντασιακὸ δάνειο τοῦτο. Πρέπει νὰ παραδώσεις τὴν ψυχή σου στὸ διάβολο γιὰ νὰ ἱππεύσεις τέτοιο ἄλογο.... Λοιπὸν ἡ φαντασιακὴ "Ὁδοιπορία" τοῦ Μωάμεθ, καταπῶς πρεσβεύουν οἱ ἰουδαῖοι, ἀποτελεῖ δάνειο τῶν midrashic. "Ταῦτα ἦσαν πολὺ διαδεδομένα τὴν ἐποχὴ ἐκείνη (Ζ' αἰ.), ὅπως τὸ βιβλίο τῶν Ἰωβηλαίων, τὸ βιβλίο τοῦ Ἐνὼχ καὶ τὸ Toledot li she, ὅπου περιγράφεται τὸ ταξίδι τοῦ Μωυσέως στὸν οὐρανὸ καὶ ἡ ἐπίσκεψή του στὸν παράδεισο καὶ τὴν κόλαση. Ἡ ἱστορία τούτη μεταδόθηκε στὸν Μωάμεθ ἀπὸ τοὺς ἑβραίους"[12]. Ὁμολογοῦν οἱ ἴδιοι οἱ ἰουδαῖοι....

 

24.         Ἕνα ἄλλο σημεῖο ποὺ ἀνεφέρθη ἤδη εἶναι ἡ δράση τοῦ "Γαβριήλ", τοῦ "Ἀρχαγγέλου". Πρόκειται περὶ δαιμονίου ἀρχηγικοῦ, ποὺ ἔπαιξε πρωταγωνιστικὸ ρόλο στὴν ἐπιβολὴ τοῦ ἰσλαμισμοῦ μεταξὺ τῶν ἀράβων. Μόλις καὶ χρειάζεται νὰ ποῦμε ὅτι τοῦτο τὸ ἀκάθαρτο πνεῦμα εἶναι, ἀκριβῶς, τὸ σκότος ἀπέναντι τοῦ φωτὸς ποὺ εἶναι τὰ φωτεινὰ πνεύματα, ἐν οἷς καὶ ὁ ἅγιος Ἀρχάγγελος Γαβριήλ, ὁ ἀληθινός. Ὁ Ἀρχάγγελός μας δὲν ἔχει καμιὰ σχέση μὲ τὸν ἀπατεῶνα ὁδηγὸ τοῦ Μωάμεθ. Πῶς γάρ, αὐτὸς ὁ ἄυλος καὶ ἁγνὸς Ἀρχάγγελος ποὺ ὑπούργησε στὸν Εὐαγγελισμὸ τῆς Κυρίας Θεοτόκου, νὰ ἐμπνέει τὸν ἀντίχριστο καὶ διαολισμένο Μωάμεθ;  Οἱ "θεολόγοι" τοῦ ἰσλὰμ ἔχουν περιγράψει τὸν "Γαβριήλ". Σὲ χωρίο τοῦ 55 κεφαλαίου τοῦ κορανίου, τὸ λησίμβροτο δαιμόνιο ποὺ τὸ παρουσιάζουν ὡς "Γαβριήλ", φέρει "700 πτέρυγας"[13]. Ποῦ νὰ ἀντιληφθοῦν ἐκεῖνοι οἱ ληρόσοφοι κανθαρινοσυλλέκτες τοῦ ταλμοὺδ πὼς ἡ περιγραφὴ τῶν "πολυομάτων, μεταρσίων καὶ πτερωτῶν" ἀγγελικῶν ὄντων, ἥτις καὶ ἀνήκει σὲ Προφητικά, Ἀποστολικὰ καὶ Πατερικὰ κείμενα, σταματᾶ στὶς 6 πτέρυγες. Τὸ δὲ περισσὸν ἐκ τοῦ πονηροῦ....

 

25.         Ὁ "Γαβριήλ" οὗτος, ἕνα ἀρχηγικὸ jinn στὴ μουσουλμανικὴ θρησκεία, εἶναι ὁ πρωταγωνιστὴς στὸ στήσιμο τῆς δαιμονιακῆς θρησκείας τοῦ ἰσλάμ, καθὼς καὶ στὴ συγγραφὴ τοῦ ληρώδους κορανίου. Ἀκούραστος ὁ "Ἀρχάγγελος", ἐπὶ 22 ἔτη, "ἀπεκάλυπτε" τὰ διαβολικὰ μυστήρια τῆς διαβολοσοφίας του στὸν κεχηνότα δαιμονοπαρμένο μαθητή του. Ὁ "Γαβριήλ", γιὰ νὰ προσδώσει ἐπίφαση Βιβλικῆς ἀναγωγῆς στὰ ὁράματα του, καλεῖ τὸν δαιμονόληπτο μύστη στὰ ὄρη[14]. Οὕτω, ποὺ ἔχανες ποῦ εὕρισκες τὸν Μωάμεθ, σὲ σπήλαιο τοῦ ὄρος Hira πλησίον τῆς Μέκκα. Ἐκεῖ τοῦ γίνονταν οἱ ἀποκαλύψεις τῶν "μυστηρίων", διὰ τῶν ὁποίων καὶ "δημιουργήθηκε ἡ θρησκεία τοῦ μουσουλμανισμοῦ"[15]. Ὁ ὁραματιστὴς βρίσκεται στὸ ὄρος καὶ λαμβάνει ἀπὸ τὸν "Γαβριὴλ" τὶς ὑποτυπώσεις τῆς νέας δαιμονοεμπνεύστου θρησκείας. Τὸ ὅλο σκηνικὸ θυμίζει κακέκτυπη εἰκόνα τοῦ Μωυσέως, ὅταν τοῦ ἐπεδόθησαν "αἱ δύο πλάκες τοῦ μαρτυρίου" στὸ ὄρος Σινᾶ[16]. Βασικὴ διαφορὰ τῶν δύο εἶναι πὼς ὁ μὲν Μωυσῆς λαμβάνει τὶς ἐντολὲς ἀπὸ τὸν Γιαχβὲ ἄμεσα, ἐνῶ ὁ Μωάμεθ, ἐμμέσως, διὰ τῶν δαιμονίων, ἀπὸ τὸν βεελζεβούλ (ὄνομα συγκεκαλυμμένο: "Ἀλλάχ").

0 Σχόλια

7.         Οἱ "ἀποκαλύψεις" τοῦ "Κυρίου" πρὸς τὸν Μωάμεθ συνοδεύονται πάντοτε ἀπὸ κάποια ἐξωτερικὰ σημεῖα, ὁρισμένα ὁρατὰ σὲ τρίτους καὶ ἄλλα ὄχι. Ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ ἄρχιζαν οἱ "ἀποκαλύψεις", συνήθως συνοδεύονταν ἀπὸ χαρακτηριστικὰ ἰδιαίτερα: ὁ Μωάμεθ ἄκουγε νὰ κουδουνίζουν στὰ αὐτιά του καμπάνες. Ἂν ἡ "ἀποκάλυψη" γινόταν σὲ θερμὴ ἡμέρα τοῦ καλοκαιριοῦ, ὁ "Προφήτης" αἰσθανόταν νὰ παγώνει, τουρτούριζε σὰν νὰ ἔκανε παγωνιά. Ἂν ἡ ἀποκάλυψη γινόταν κάποια παγερὴ νύχτα τοῦ χειμῶνα, αὐτὸς ἵδρωνε, σὰν νὰ βρισκόταν σὲ καύσωνα. Ἡ δὲ φωνὴ ποὺ τοῦ μετέδιδε τὶς "ἀποκαλύψεις" ἀκουγόταν ἄναρθρη, χωρὶς γράμματα καὶ συλλαβές[1], ἕνα δαιμονικὸ παραλήρημα!

 

8.         Ἕνα ἄλλο χαρακτηριστικὸ γνώρισμα τοῦ δαιμονοπαρμένου μυστικιστοῦ εἶναι ἡ ἐπιληψία, ποὺ τὸν καταλάμβανε μόλις τὸν προσήγγιζε ὁ δαίμων. Ὄντως "ἡ ἐπιληπτικὴ κρίση συνόδευε πάντοτε τὶς ἀποκαλύψεις του"[2].

 

9.         Κάτι ποὺ ὑπερβαίνει, ἀκόμα καὶ τὴν ἐπιληψία τοῦ ἑρπετώδους "Προφήτου" εἶναι ἕνα χαρακτηριστικὸ γνώρισμά του, ποὺ κανεὶς ἄλλος πιστεύω, ἄνθρωπος εἶχε, ἢ θὰ ἔχει ποτέ. Ὁ Μωάμεθ, ἤδη ἀνεγνωρισμένος "Προφήτης", καταπῶς διηγεῖται σὲ "χαντίθ" ὁ Ἄμπου Χουράιρα, σύγχρονός του ἐκείνου: εἶχε μία παλιμπαιδικὴ συνήθεια: "ἐμιμεῖτο τὸ θηλασμὸ τοῦ μωροῦ στὸ στῆθος τῆς μητέρας του, βάζοντας τὸν δείκτη του στὸ στόμα καὶ ρουφῶντας τον"[3]!

 

10.         Ὁ "θεόπτης" Μωχάμετ, ἐκτὸς ἀπὸ τὶς πολλὲς "θεωρίες", "ὀπτασίες", "ἀποκαλύψεις", "ὁράσεις προφητικές", "ἐπισκέψεις Γαβριήλ", ἔχει στὸ ἐνεργητικό του καὶ ἕναν "ἁρπαγμό".

Θὰ παραθέσουμε τὶς λεπτομέρειες ἑνὸς "ἁρπαγμοῦ" ποὺ εἶναι γνωστὸς ὡς "Νυκτερινὸ ταξίδι", τὸ "al-Isrā" λεγόμενο ἀπὸ τοὺς μουσουλμάνους. Περιγράφεται ἡ ἐναέριος μεταφορὰ τοῦ Μωάμεθ ἀπὸ τὴ Μέκκα στὴ Ἱερουσαλήμ[4]. Δοθέντος ὅτι οἱ μυστικιστὲς τῆς ἰνδουιστικῆς θρησκείας, ἐπιβιβαζόμενοι ἐπὶ δαιμονικοῦ ἅρματος, κάνουν τὸν γῦρο τῆς γῆς, καὶ οἱ πεντηκοστιανοὶ μεταρσιώνονται, κατὰ τὴν ἔξαρση τοῦ δαιμονικοῦ πάθους τους, τότε στὸν Μωάμεθ τὰ δαιμόνια δὲν ἐπετέλεσαν κάτι ἀκραίως θεαματικό.

 

11.         Δράμομεν ἐπὶ τὴν "θεωρίαν". Κάποια νύχτα, ὁ Μωάμεθ καλεῖται νὰ ξεναγηθεῖ στὴν Ἰερουσαλήμ. Πρὸς τὸν σκοπὸ αὐτὸ ἱπποκόμοι τοῦ ἑτοιμάζουν τὴ φοράδα "Βαρράκ" ("Ἀστραπή"). Ἡ "Βαρράκ" εἶναι ἕνα φαντασιακὸ πολύποδο, μὲ μορφὴ γυναικεία καὶ οὐρὰ παγωνιοῦ. Ὁ Μωάμεθ τὸ ἱππεύει καὶ αὐτὸ ἀρχίζει τὸ πιλάλημα γιὰ τὴν πόλη τῶν προφητοκτόνων καὶ τῶν χριστοκτόνων, ἐνῶ ὁ "Γαβριήλ", εὐπειθὴς καὶ ἀκούραστος στὸ νὰ ὑπηρετεῖ τὸν "Προφήτη", τρέχει ξωπίσω του ἀσθμαίνοντας.

Ὑπεριπτάμενος τῆς Ἰερουσαλήμ, ὁ Μωάμεθ θεωρεῖ, ἂν καὶ περασμένα μεσάνυχτα (εἶχε καθυστέρηση ἡ πτήση του!) τὴν πόλη φωταγωγημένη καὶ νὰ τὸν περιμένει. Ὁ "Προφήτης" ἐξίσταται ἀπὸ τὸ ἱστορικὸ μεγαλεῖο τῆς ἱερᾶς Πόλεως, ἐνῶ τὰ διαβόλια τοῦ ἐξηγοῦν τὰ διάφορα σημεῖα αὐτῆς. Περὶ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἀπὸ τὸν Ὁποιο καὶ μεγαλύνεται ἡ Πόλη αὐτή, χωρὶς Αὐτὸν ἡ ἀξία της εἶναι μηδενική, τὰ διαβόλια ἀποφεύγουν νὰ ἀναφερθοῦν. Ἐπὶ Ἰησοῦ Χριστοῦ προβλέπεται μία παρένθεση ἀποσιώπησης: σὰν νὰ μὴ ὑπῆρξε ὁ Χριστός! Τὸ σατανικὸ κοράνιο, ὑπαγορευμένο ἀπὸ δαιμόνια, ἀντιπαρέρχεται τὸν Κύριο καὶ Ποιητὴ τοῦ παντὸς διὰ τῆς σιγῆς. Ὁρίστε ἡ σχετικὴ ἀναφορά: "Δόξα στὸν θεό, ποὺ μετέφερε, κατὰ τὴ νύχτα, τὸν δοῦλο του, ἀπὸ τὸν ἱερὸ ναὸ τῆς Μέκκας στὸν ἀπόμακρο ναὸ τῶν Ἱεροσολύμων, τοῦ ὁποίου ναοῦ καὶ εὐλογήσαμε τὸν περίβολο, γιὰ νὰ δείξουμε τὰ θαύματα ποὺ ἐπιτυγχάνουμε ἐμεῖς"[5].

Μήπως νὰ ἐκλάβουμε τὸ "Ταξίδι" τοῦ Μωάμεθ μεταφορικῶς; "Ἡ πλειονότης τῶν σχολιαστῶν ἐκλαμβάνουν τὸ 'Νυχτερινὸ Ταξίδι' κατὰ γράμμα". Αὐτὸ βεβαιώνει αὐθεντικὴ ἰσλαμικὴ πηγή. Μάλιστα, μουσουλμάνος καθηγητὴς στὴ Μαδρίτη, Mig. Asin ὀνόματι, ἰσχυρίζεται ὅτι τὸ "Isrā" "ἐπέδρασε μεγάλως στὴ μεσαιωνικὴ φιλολογία, εἰδικὰ τὸ μεγάλο ἰταλικὸ ποίημα "Θεία Κωμωδία" τοῦ Dante, ποὺ ὑψώθηκε ὡς μετέωρο στὴ μεσαιωνικὴ εὐρωπαϊκὴ φιλολογία"[6]. Ἄσχετα μὲ τὸ ἂν ἡ "Isrā" ἐπηρέασε τὴν εὐρωπαϊκὴ κουλτούρα, σημαίνει πὼς τοῦτο τὸ διαβολικὸ κατασκεύασμα τῆς φαντασίας κυκλοφοροῦσε εὐρέως, ἀκόμα καὶ μεταξὺ τῶν Εὐρωπαίων.

Μόλις καὶ χρειάζεται σχολιασμός. "Ἱερὸς ναὸς" τῆς Μέκκας εἶναι τὸ "ἱερὸ" τῆς Ka῾bah ὅπου φυλάσσεται ἕνας μαῦρος μετεωρίτης, ταμποὺ γιὰ τοὺς ἀνοήτους μουσουλμάνους. Ὁ δὲ "Ἱερὸς ναὸς" τῶν Ἱεροσολύμων δὲν εἶναι παρὰ τὰ ἐρείπια τοῦ Σολωμοντείου (ἀκριβέστερα, Ἡρωδείου) κτίσματος, ὅπου ἀργότερα θὰ κτισθεῖ τὸ τέμενος τοῦ Ὀμὰρ καὶ ὅπου οἱ σιωνιστὲς σχεδιάζουν, ἐπὶ αἰῶνες, νὰ ἐγκαταστήσουν τὸν "ἅγιο Βασιλέα" τους, τὸ Κάθαρμα, ὅπως τὸ λέμε τιμητικῶς.

 

12.         Ὁ Μωάμεθ, ἀφοῦ χάζεψε ἀρκετὰ στὴν Ἱερουσαλήμ,, ἐπιβιβάζεται ἐπὶ τοῦ γυναικωτοῦ, παγωνοειδοῦς ἵππου γιὰ νὰ μεταβεῖ στὸν θρόνο τοῦ "Θεοῦ". Ἡ πορεία τοῦ φαντασιακοῦ ταξιδιοῦ πρὸς τὸν θρόνο τοῦ "Θεοῦ" ἦταν βραδεῖα καὶ ἐπίσημη, λόγῳ τῆς μεγάλης καὶ ἐπιβλητικῆς ὑποδοχῆς. Ἑκατέρωθεν τῆς ὁδοῦ, χιλιάδες "προφῆτες" ὑποδέχονται μὲ τιμὲς τὸν καμηλοβοσκό. Αὐτὸς δέ, μὲ βεδουίνικο tact, ὡς ἕνας charming man ἐπὶ τοῦ noble horse, μὲ χάρη καὶ εὐγένεια πολλή, δέχεται τὶς φιλοφρονήσεις καὶ τὰ ἐγκώμια τῶν θαυμαστῶν του, ὅλων τῶν ἀνὰ τοὺς αἰῶνες μεγάλων "Προφητῶν": τοῦ "Ἀδάμ", τοῦ "Ἀβραάμ", τοῦ "Ἠσαΐα", τοῦ "Ιωάννου Προδρόμου", τοῦ "Ἰησοῦ".... Ὅλοι τους ἀτενίζουν μὲ δέος τὸν παλιάτσο βεδουίνο, διότι τὸν θεωροῦν κατὰ πολὺ ὑπερτερό τους, ἱστάμενοι δὲ μετ' εὐλαβείας ὑποκλίνονται μὲ σεβασμὸ ἐνώπιόν τῆς μεγαλωσύνης του.

Ἐν τέλει ὁ Μωάμεθ ἐγκαταλείπει τοὺς θαυμαστές του, τὸν "Ἀδὰμ" καὶ τοὺς ἄλλους "Προφῆτες", πορευόμενος πρὸς τὸν θρόνο τοῦ "Θεοῦ". Ἐκεῖ ἀφίππευσε ὁ ἀλαφροΐσκιωτος ἀράπης καὶ προσκύνησε τὸν θρόνο τοῦ "Θεοῦ".

Τὸ ἐπὶ πτερύγων δαιμονίων "Νυχτερινὸ ταξίδι" τοῦ πλανεμένου ὀπτασιαστοῦ βρίσκεται καταγεγραμμένο, ἐκτὸς ἀπὸ τὸ κοράνιο, στὶς hadīth, μὲ σωρεία παραλλαγῶν[7].

 

13.         Κρίνουμε πὼς πρέπει νὰ ἀσχοληθοῦμε ἐκτενέστερα μὲ τὴν "ὀπτασία" τοῦ δαιμονόπτου "Προφήτου". "Ὀπτασία ποὺ ἀπησχόλησε τοὺς "θεολόγους" τοῦ ἰσλάμ, οἱ ὁποῖοι "ἀναφέρονται διεξοδικὰ σ' αὐτὴ καὶ προκάλεσε μεγάλες συζητήσεις"[8]. Ὅπως ἐκεῖνοι καὶ ἐμεῖς προκαλοῦμε μία συζήτηση, ὅμως ἐπὶ ἄλλης βάσεως, ἀληθινῆς. Τὸ "ὅραμα" τοῦ Ψευδοπροφήτη μπορεῖ νὰ ἀποτελέσει κριτήριο γιὰ τὴν ποιότητα τῶν θεωριῶν τούτου καὶ τὴν ἀσφαλῆ κατάταξή του μεταξὺ τῶν ἀγρίως πλανεμένων καὶ δαιμονισμένων. Ἂν καὶ αὐτὸ τὸ ἀντιληφθοῦν οἱ ὀπαδοὶ αὐτοῦ, θὰ ἀποτινάξουν περιφρονητικὰ τὴ διαβολικὴ θρησκεία τους καὶ θὰ ἐλευθερωθοῦν.

"Ἡ νύχτα εἶναι σκοτεινὴ καὶ ἀθόρυβη, οὕτε σκυλὶ δὲν γαυγίζει οὔτε θηρία ὠρύονται. Ὁ ἄνεμος δὲν σφυρίζει καὶ ὅλη ἡ φύση φαίνεται σὰν νεκρή...". Ὁ ἀρχάγγελος "Γαβριήλ", μὲ "χιτῶνα διακοσμημένο μὲ πολυτίμους λίθους" ξυπνάει τὸν βουπάλειο Μωάμεθ. Ὁ "Γαβριὴλ" κρατάει φοράδα, ποὺ ὅμοιά της ὁ Μωάμεθ ποτὲ πρὶν δὲν εἶχε δεῖ, μὲ πρόσωπο ἀνθρώπου, παρειὲς ἀλόγου, μάτια σὰν ὑάκινθους, φτερὰ ἀετοῦ καὶ σῶμα διάστικτο μὲ διαμάντια. Τὸ ὄνομα τῆς φοράδας ἦταν Μπουράκ". Ὁ "Γαβριὴλ" ἐξηγεῖ στὴ φοράδα ὅτι ὁ ἀναβάτης της "εἶναι ὁ περισσότερο ἀπὸ κάθε ἄλλον τιμώμενος ἀπὸ τὸν Ἀλλάχ". Καὶ συνεχίζει, ἐκθειάζοντας τὸν οὐτιδανὸ καμηλεραστή, ὅτι εἶναι "ὁ ἄνθρωπος τῆς ἀληθινῆς πίστης, ὁ μεγαλύτερος ἀπὸ τοὺς γιοὺς τοῦ Ἀδὰμ καὶ τῶν ἀπεσταλμένων τοῦ Ἀλλάχ, ἡ σφραγίδα τῶν προφητῶν. Κάθε ἄνθρωπος μόνο μὲ τὴν μεσολάβησή του μπορεῖ νὰ μπεῖ στὴ βασιλεία τῶν οὐρανῶν"(!). Τὸ ἄλογο, τὸ ὁποῖο "ἐκτὸς ἀπὸ τὰ ἄλλα χαρίσματα εἶχε καὶ αὐτὸ τοῦ λόγου", αἰσθανόμενο δέος ποὺ στὰ ἀδαμαντοποίκιλτα καπούλια του θὰ ἱππεύσει "ὁ μεγαλύτερος ἀπὸ τοὺς γιοὺς τοῦ Ἀδὰμ καὶ τῶν ἀπεσταλμένων τοῦ Ἀλλάχ", ἱκετεύει τοῦ "ἀρχαγγέλου": "Γαβριήλ, ζήτησέ του νὰ μεσιτεύσει γιὰ μένα, κατὰ τὴν ἡμέρα τῆς κρίσης".

Ὁ Μωάμεθ, καβάλα στὸ δαιμονοποίητο ἱπποειδές, τὸ συνθεμένο ἀπὸ σάρκα, μέταλλο, λίθους, φαντασία, ξεκινᾶ τὸ φαντασιακὸ ταξίδι, γιὰ τὸν ... ἕβδομο οὐρανό".

Πρέπει ἐδῶ νὰ διευκρινισθεῖ ὅτι οἱ οὐρανοὶ εἶναι τρεῖς, καὶ ὄχι ἑπτά. Ὁ ἕνας ποὺ περιβάλλει τὴ γῆ· ὁ δεύτερος, αὐτὸς ποὺ περιέχει τὰ ἐγγὺς καὶ τὰ ἀπωτάτω ἀστρικὰ σώματα, ὅσα σελαγίζουν στὸ στερέωμα· ὁ τρίτος, ὁ τῶν ἀοράτων ὄντων τόπος ὑπερκείμενος παντὸς αἰσθητοῦ καὶ γνωστοῦ, αὐτὸς οὗτος ὁ παράδεισος, ὁ μὴ νοούμενος μηδὲ γνωριζόμενος δι' οὐδενὸς ἄλλου τρόπου, παρὰ μόνο δι' ἁρπαγμοῦ. Παραπέμπουμε στὸν κορυφαῖο τῶν Ἀποστόλων Παῦλο, "ἁρπαγέντα ἕως τρίτου οὐρανοῦ ἡρπάγη εἰς τὸν παράδεισον"[9].

 

14.         Ἀλλὰ νὰ δοῦμε, μὲ σοβαρότητα καὶ χωρὶς διάθεση περιπαιγμοῦ, πὼς ὁ φαντασιόπληκτος καὶ πυρετώδης βεδουίνος διεπέρασε τοὺς "ἑπτὰ οὐρανούς".

 

15.         Ἡ ἀλλόκοτη συνοδία – ποὺ εἶσαι, Μπρέγκελ, ποῦ εἶσαι Ἱερώνυμε Μπός – ἵσταται ἔξω τῆς πύλης τοῦ "πρώτου οὐρανοῦ". Ὁ "Γαβριὴλ" δίνει τὰ διαπιστευτήριά του στὸν "ἄγγελο" φρουρό, ποὺ τοὺς ἐπιτρέπει νὰ εἰσέλθουν. Ἰδοὺ ἡ περιγραφή: "Ὁ πρῶτος οὐρανὸς ἦταν ἀπὸ καθαρὸ χρυσάφι". Δῆτε καὶ τὸν διάκοσμό του, εἴπαμε μὲ σοβαρότητα: "ἀπὸ τὸν θόλο (τοῦ οὐρανοῦ) κρέμονταν τὰ ἀστέρια μὲ χρυσὲς ἀλυσίδες"(!) – ποῦ εἶσαι Ἀριστότελες –. Ἐπάνω σὲ κάθε ἄστρο ἰσορροποῦσε ἕνας "ἄγγελος", ἐντεταλμένος "νὰ ἐμποδίζει τοὺς διαβόλους νὰ πλησιάζουν".

Ἐκεῖ τὸ τερατικὸ συνονθύλευμα, ἐνῶ θαύμαζε τὰ ἄστρα ποὺ κρέμονταν ἀπὸ τὸν θόλο, δέχθηκε τὴν ἐπίσκεψη "ἑνὸς γέρου, ἦταν ὁ Ἀδάμ", ὁ ὁποῖος ἔτρεξε πρὸς τὸν βεδουίνο, "τὸν ἀγκάλιασε καὶ τὸν ἀποκάλεσε πρῶτο ἀνάμεσα στοὺς προφῆτες". Ἐκεῖ εἶδαν καὶ ἕναν πετεινό, "τόσο ψηλό, ὥστε τὸ λοφίο του ἔφτανε μέχρι τὸν δεύτερο οὐρανό" – ποῦ εἶσαι Ἀριστόφανες –. Προορισμὸς τοῦ πετεινοῦ ἦταν "κάθε πρωὶ νὰ ξυπνᾶ ὅλα τὰ ζῶα πάνω στὴ γῆ"(!).

 

16.    Ὁ "δεύτερος οὐρανὸς" "ἦταν ὁλόκληρος ἀπὸ ἀπαστράπτοντα μόλυβδο" – ποῦ εἶστε, λογοτέχνες, ποὺ περιγράφετε τὰ μαῦρα μολυβένια σύννεφα ποὺ φέρνουν βροχή –. Ἔρχεται ὁ Νῶε ποὺ ἀσπάζεται τὸν καμηλιέρη, "ὡς τὸν μεγαλύτερο ἀπὸ τοὺς προφῆτες". Ἐπειγώμεθα πρὸς "τρίτον οὐρανό".

Ὁ οὐρανὸς τοῦτος "ἦταν ἀπὸ πολυτίμους λίθους". Ἐκεῖ "καθόταν ἄγγελος πανύψηλος, τὰ μάτια τοῦ ὁποίου ἀπεῖχαν ἑβδομήντα χιλιάδες ἡμέρες δρόμο τὸ ἕνα ἀπὸ τὸ ἄλλο", κάπου διακόσια ἔτη ἀπόσταση δρόμου! Μεγάλο δαιμόνιο τοῦτο καὶ ἀρχηγικό, ἀφοῦ ἡγεῖτο "ἑκατὸ χιλιάδων ταγμάτων". Τὸν ἀναφέρουν ὡς "Ἀσραήλ", πιστεύω ὅμως πὼς ἦταν ὁ Βεελζεβούλ. Ἂν καὶ ἡγούμενος δυσεξαριθμήτων δαιμονίων, τοῦ ἀνετέθη ἔργο ληξιάρχου, νὰ σημειώνει σὲ βιβλίο "τὰ ὀνόματα ἐκείνων ποὺ ἐπρόκειτο νὰ γεννηθοῦν καὶ ἔσβηνε τὰ ὀνόματα ἐκείνων ποὺ πέθαιναν".

Ὅλο καὶ ἀνέρχονται οἱ ἐκφυλισμένοι τερατουργοί. Ὁ "τέταρτος οὐρανός", στὸν ὁποῖο μόλις εἰσῆλθαν "ἦταν ὁλόκληρος ἀπὸ λαμπρότατο ἄργυρο". Ἐδῶ εἶδαν ἕναν "ἄγγελο", κρινόμενο μὲ τὰ μέτρα τὰ "ἑβδομουρανιτικά", μᾶλλον νανώδη: "εἶχε ὗψος ὅσο ὁ δρόμος πεντακοσίων ἡμερῶν".

 

17.    Ὁ "πέμπτος οὐρανὸς ἦταν χρυσός". Φαίνεται νὰ εἶναι μονοκατοίκητος. Κατέχεται ἀπὸ ἕναν "ἄγγελο", "τὸν πιὸ δύσμορφο καὶ τρομερό. Τὸ πρόσωπό του εἶναι σὰν ἀπὸ χαλκὸ καὶ γεμάτο οἰδήματα. Τὰ μάτια του ἐκπέμπουν ἀστραπὲς καὶ κρατᾶ φλεγόμενη λόγχη. Κάθεται πάνω σὲ θρόνο ποὺ περιβάλλεται ἀπὸ φλόγες, ἐνῶ ἀπέναντί του βρίσκεται σωρὸς ἀπὸ πυρακτωμένες ἀλυσίδες". Εἶναι ὁ σατάν! Περιγράφεται ἐκτενέστερα καὶ ἀποδιδομένης σ' αὐτὸν καταστροφικῆς δυνάμεως: "Ἐὰν κάποτε ὁ ἄγγελος αὐτός (τοῦ σκότους) κατέβαινε στὴ γῆ, τὰ ὄρη θὰ διαλύονταν, οἱ θάλασσες θὰ ξηραίνονταν καὶ κάθε μορφὴ ζωῆς πάνω στὴ γῆ θὰ ἐξαφανιζόταν". Φαντασίες μουσουλμανικές· ὁ σατανᾶς ἔχει τὸ βασίλειό του ἐπὶ τῆς γῆς, κυκλοφορῶν ἀνάμεσα στοὺς λάτρεις του: στὴ συναγωγή, τὴ Μέκκα, τὶς στοές κ.ο.κ.[10].

Φθάνουν στὸν "ἕκτο οὐρανὸ" ποὺ εἶναι χτισμένος "ἀπὸ διάφανη πέτρα". Ἐκεῖ βασίλευε ἕνας "ἄγγελος πελώριος τοῦ ὁποίου τὸ σῶμα ἦταν τὸ μισὸ ἀπὸ φωτιὰ καὶ τὸ ἄλλο μισὸ ἀπὸ χιόνι, καὶ οὔτε τὸ χιόνι ἔλυωνε οὔτε ἡ φωτιὰ ἔσβηνε". Ἐκεῖ ἦταν καὶ ὁ Μωυσῆς, ποὺ μόλις εἶδε τὸν Μωάμεθ ἀναλύθηκε σὲ δάκρυα "διότι ὁ διάδοχός του προοριζόταν νὰ ὁδηγήσει στὸν παράδεισο πολλοὺς ὁμοεθνεῖς του, ἐνῶ αὐτὸς δὲν κατόρθωσε νὰ σώσει τὸν Ἰσραήλ".

 

18.    Ἐν τέλει φθάνουν στὸν "ἕβδομο οὐρανὸ" καὶ τὸ χασμουρητὸ θὰ παύσει. Ἐδῶ εἶναι ἡ θειοῦχος καὶ ὄζουσα κατοικία τοῦ ἀλλάχ. Ὁ πρῶτος ποὺ θεᾶται εἶναι ἕνας ἀνθυποεωσφόρος ἢ ἑωσφορίσκος, ἕνα φαντασιούργημα λεπτεπίλεπτο καί, σχετικῶς, μικρῶν διαστάσεων. Ἰδοὺ πῶς περιγράφεται: "εἶχε ἑβδομήντα χιλιάδες κεφάλια, τὸ κάθε κεφάλι ἑβδομήντα χιλιάδες στόματα, κάθε στόμα ἑβδομήντα χιλιάδες διαλέκτους"(!). Εἶδαν καὶ ἄλλα φαντασιακὰ ἐκεῖ, ὅπως τὸ δένδρο "Σεντράτ", ὅπου "στὴ σκιὰ του χωροῦν ἄγγελοι περισσότεροι ἀπὸ τοὺς κόκκους τῆς ἄμμου τῆς θάλασσας". Στὰ κλαδιά του, ἐκτεινόμενα σὲ μῆκος "μεγαλύτερο ἀπὸ αὐτὸ μεταξὺ οὐρανοῦ καὶ γῆς", "χιλιάδες ἀθάνατα πτηνὰ ἐπαναλαμβάνουν στίχους τοῦ Κορανίου".

Νὰ καὶ ὁ ἀλλάχ, δύσμορφος καὶ ἀποτρόποιος, ἔχοντας τὸ βρωμόμουτρό του "καλυμμένο ἀπὸ εἴκοσι χιλιάδες πέπλα, γιατὶ ὅποιος θὰ τὸν ἔβλεπε, θὰ πέθαινε". Στὸν Μωάμεθ ἐπετράπη "τιμητικῶς" νὰ δεῖ τὸν ἀλλὰχ καὶ νὰ συνομιλήσει μαζί του. Ἐνῶ στὸν "Γαβριὴλ" δὲν ἐπετράπη!

0 Σχόλια